Wiele kultur posiadających w swojej mitologii stworzenia człekopodobne, zwykle łączą je z dużymi, nocnymi drapieżnikami. Często te stwory przyjmują formę najbardziej groźnego dla danego terenu zwierzęcia. Indie mają "weretigers", Afryka ma "wereleopards", ale najbardziej znane i sławne są Wilkołaki średniowiecznej Europy.

Termin "were" (Werewolvs z ang. Wilkołak) pochodzi od starego, angielskiego słowa "wer", znaczącego - "mężczyzna". W ten sposób wilkołak, mężczyzna-wilk, jest pół człowiekiem i pół zwierzęciem. W plemiennych kulturach takie istoty wyrażały władzę i tajemnice, ale nie zawsze były traktowane jako zło. Stało się to w późniejszym czasie, kiedy z niejasnych przyczyn powiązano je z diabłem.

Arcadians wierzyli, że pewni członkowie ich kultury posiadali zdolności, które pozwalały przeistaczać ich w wilki. Jeżeli w tym czasie spróbowaliby ludzkiego ciała, zostaliby wygnani do świata dzikich zwierząt, chyba że stroniliby od jedzenia ciała przez dziesięć pełnych lat. Starożytny, grecki pisarz Herodot napisał w piątym wieku p.n.e. na temat plemienia żyjącego na północy Morza Czarnego, które potrafiło przeistaczać się w wilki przez kilka dni w przeciągu roku. Rzymski poeta, Wirgiliusz, napisał w pierwszym wieku (p.n.e.) o czarnoksiężniku, który spożywał śmiercionośne zioła, by obrócić się w wilkołaka. Wiara w mistyczne zioła trwała przez wieki. Na przełomie IV i V wieku magicy sprzedawali zioła, które "gwarantowały" podobne transformacje. Jedno z najwcześniejszych zastosowań jemioły było odstraszanie wilkołaków.

Panuje przekonanie, że wielu "elekcyjnych" wilkołaków to ludzie, którzy zawarli pakt z diabłem. Większość znanych opowieści o wilkołakach opisuje mężczyzn, którzy przekształcili się podczas nocy w wilkołaki. Kiedy "objedli" się ludźmi i zwierzętami wracali o świcie do własnego, ludzkiego ciała. Noc była czasem diabła. W pewnych miejscach na świecie uważa się, że osoby urodzone w Wigilię są wilkołakami. Na Sycylii uważa się, że dziecko poczęte podczas pełni księżyca wyrośnie na wilkołaka. Niemieckie ludowe podania mówią o górskim strumyku, którego woda zmienia ludzi w wilkołaki. Syberyjskie opowieści mówią, że człowiek staje się wilkołakiem, kiedy wypije wodę znajdującą się w odcisku stopy wilka. Uważa się też, że wszyscy greccy epileptycy są wilkołakami.

Wśród niektórych ludzi panuje przekonanie, że wilkołaki to grzesznicy przekształceni przez Boga za ich czyny. Uważa się, że święci mają władzę, która pozwala zmieniać grzeszników w wilkołaka. W Armenii wierzy się, że cudzołożnica zostanie nawiedzona przez diabła, który przywdzieje ją w wilczą skórę; płacąc za swoje grzechy, będzie ją nosiła przez siedem lat, zanim wróci do ludzkiej formy. W roku 1685, wilk polujący na zwierzynę domową blisko Ansbach (Niemcy), został zidentyfikowany jako reinkarnacja pogardzonego urzędnika miasta. Wilk został schwytany i zabity. Ubrano go w kompletny garnitur, nałożono perukę i brodę. Jego pysk został ucięty i nałożono na niego maskę urzędnika. Ciało zostało powieszone. W siedemnastym wieku, angielski czarnoksiężnik wierzył, że potrafił przeistaczać się w wilkołaka przez założenie na siebie zaczarowanego pasa i przez namaszczanie ciała magiczną maścią.

Rzymianie wierzyli, że wilkołaka nie dało się zastrzelić, ponieważ jego skóra była kuloodporna. Wiara w wilkołaki była tak ogromna, że niektórzy bandyci zakładali na siebie skóry z wilka, aby zapobiec postrzeleniu przez miejscowych chłopów.

Pewne władze wzięły opowieści o wilkołakach dość poważnie i przesadnie. Szczyt głupoty osiągnięto we Francji ok. 1600 roku, kiedy to setki niewinnych mężczyzn i dzieci zostało zgładzonych przez wybujałą wyobraźnie miejscowych władz. Często byli to ludzie chorzy umysłowo i fizycznie upośledzeni, którzy płacili straszną cenę za swoje ułomności. Uważano, że dziecko z zespołem Downa było potomkiem wilkołaka z powodu ich twarzy. Wielu z nich spłonęło na stosie.

U niektórych pisarzy panowało przekonanie, że wiele średniowiecznych wilkołaków było ludźmi, którzy cierpieli na lycanthropy, chorobę psychiczną, w której człowiek uważa, że jest pół mężczyzną i pół zwierzęciem. Zgodnie z historią medycyny, zaburzenie jest bardzo niezwykłe ale nie jest odpowiedzialne, by wyjaśnić pewną liczbę domniemanych wilkołaków.

Zdumiewający jest fakt, że nadal istnieją zwolennicy tych stworów. Badania przeprowadzone w Rosji pokazują, że prawie 80% rolników zaobserwowało coś, co w ich założeniu było wilkołakiem.

SYLWETKA WILKOŁAKA

Wilkołak jest istotą ludzką, kobietą, mężczyzną lub dzieckiem (najczęściej druga opcja), która dobrowolnie lub mimo woli przemiany została przekształcona na ewidentny kształt wilka, posiadając tym samym całą zwierzęcą siłę i zwinność tego zwierzęcia. "Wilkołaczność" jest dziedziczna lub też nabyta z wrodzonym pragnieniem spożycia świeżego, ludzkiego mięsa i krwi. Grasuje w ciemnościach samotnie poszukując swej zdobyczy.

Ile w tym jednak prawdy, ile mitu i legendy ...

Autor: n/n Źródło: Internet Komentarze (0)

Musisz być zalogowany, aby móc komentować. Rejestracja.